كه دارد از اهل و مال ، حمد گويد و اگر در مالى كه به او انعام كرده حقى باشد آن را ادا كند و از آن به حساب است قول خدا عز و جل ( كه موقع سوار شدن كشتى يا چهارپا بگويد - 13 - سوره زخرف ) : « سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا وَ ما كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ - منزه باد آنكه اين را براى ما مسخر نمود و ما خود تاب تسخير آن را نداشتيم » و آن است قول خدا تعالى ( در موقع ورود به منزل و مسكن - 92 - سوره مؤمنون ) « رَبِّ أَنْزِلْنِي مُنْزَلًا مُبارَكاً وَ أَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ - پروردگارا مرا با بركت فرود آور و تو بهترين پذيرا هستى » و قول خدا ( 80 سوره اسراء ) : « رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَ أَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَ اجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطاناً نَصِيراً - پروردگارا مرا به درستى و راستى در آور و به درستى و راستى بر آور و از نزد خود برايم تسلط پيروزمندانه مقرر ساز » . ( 1 ) 13 - از معمر بن خلاد ، گويد : شنيدم أبو الحسن ( ع ) مىفرمود : هر كه خدا را بر نعمتى حمد كند او را شكر كرده و حمد از آن نعمت برتر است . ( 2 ) 14 - از صفوان جمال ، كه امام صادق ( ع ) به من فرمود : خدا هر نعمتى به بنده‌اى دهد ، خرد يا بزرگ و آن بنده بگويد : الحمد للَّه ، شكرش را ادا كرده . ( 3 ) 15 - فرمود : خدا هر نعمتى به بنده‌اى دهد و آن را از دل بفهمد ، شكرش را ادا كرده .